Герб Lis
Другие названия: Bzura, Lisowie, Lisy, Lysowye, Murza, Mzura, Orzi-Orzi, Strempac, Vulpes, Vulpis
Герб используют: Ванькевичи, Дорошкевичи, Завадзские, Илинские, Лисовские, Миколаевские, Михневичи, Olszewscy, Святловские, Тыминские, Jatkiewiczowie
Описание: Na tarczy w polu czerwonym rogacina dwa razy przekrzyżowana, srebrna. W klejnocie pół lisa czerwonego wspiętego. Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Легенда: W roku 1058 Kazimierz Odnowiciel w pościgu za pustoszącymi kraj Litwinami i Jadźwingami doszedł pod Sochaczew. Wysłany na zwiad z garstką żołnierzy rycerz z rodu Lisów natrafił nad rzeką na silny oddział nieprzyjaciół. Nie mogąc atakować, przemyślnie wystrzelił wysoko zapaloną strzałę, wzywając posiłki. Pomoc wkrótce nadeszła i wziętych w dwa ognie nieprzyjaciół pokonano bez trudu. Wdzięczny Kazimierz Odnowiciel nadał dzielnemu rycerzowi herb ze strzałą w tarczy, jego dawny znak – lis – został umieszczony w klejnocie.
Этимология: Najprawdopodobniej od apelatywu lis (łac. vulpes, vulpis), poświadczonego w łacińskim opisie herbu Jana Długosza.
История герба: Herb pochodzi ze średniowiecza (istnieje co najmniej od 1282 r.). W 1359 w lasach Płoniny na Wołoszczyźnie, w klęsce poniesionej przeciwko armii mołdawskiej, chorągiew Lisów miała wpaść w ręce nieprzyjacielskie. W wyniku unii horodelskiej w 1413 roku herb został przeniesiony na Litwę. Znana pieczęć pochodzi z 1306 roku, należy do Mikołaja Lisa, wojewody krakowskiego. Najwcześniejsze lokalne źródło heraldyczne wymieniające ten herb to wspomniane już wcześniej Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, datowane na lata 1464–1480. Autorem tego dzieła jest polski historyk, Jan Długosz. Herb ten wywodzi się z dawnego znaku własnościowego – podwójnego krzyża ze strzałą, który występuje na najstarszej pieczęci komesa Stefana z Wierzbna z 1226 roku. W bitwie pod Grunwaldem, małopolski ród Lisów, wystawił własną chorągiew.
Дереворит герба: Paprocki B. Herby rycerztwa polskiego. – Kraków: Drukarnia M. Garwólczyka, 1584. – S. 131