Герб Jelita

Другие названия: Jelito, Jelitowczyk, Koschlya Rogy, Koźlarogi, Koźle Rogi, Nagody, Tres Hastae, Gyelyta, Hastae

Герб используют: Bielawscy, Biesiadowscy, Бялецкие, Войцеховские, Добржинские, Домбровские, Закржевские, Zielińscy, Козяровские, Лапинские, Луковские, Малецкие, Печковские, Прошинские, Словинские, Струтинские, Тхоржницкие, Тымановичи, Черневичи

Описание: Na tarczy w polu czerwonym dwie kopie w krzyż skośny, złote, na nich takaż trzecia na opak w słup. W klejnocie pół kozła wspiętego, srebrnego z czarnymi rogami. Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.

Этимология: Forma Jelita może być interpretowana jako forma fleksyjna genetivus singularis lub nominativus pluralis (mianownik w liczbie mnogiej) od podstawowej postaci Jelito, nie można tego rozstrzygnąć na podstawie kontekstów źródłowych. Wczesne pojawienie się pieczęci (1316), jak i zapisów poświadczających nazwę osobową Jelito przeczy podaniu Długosza, jakoby herb wyobrażający trzy włócznie oraz zawołanie Jelita miały być nadane Florianowi Szaremu, rannemu w bitwie pod Płowcami w 1331 roku.

История герба: Jeden z najstarszych herbów polskich. Pierwszy wizerunek zachował się na pieczęci Tomisława z Mokrska z 1316 roku. Najstarszy zapis pochodzi z 1398 roku. Inne źródła podają, że na tarczy znajdują się nie kopie, ale włócznie. Fryz heraldyczny w ufundowanej przez Wierzbiętę z Paniewic, starostę generalnego Wielkopolski (1352–1369), kaplicy w klasztorze w Lądzie przedstawia herb Jelita jako trzy nieskrzyżowane włócznie – środkowa w słup, pozostałe w skos lewy i prawy, ostrzami do góry. Najwcześniejsze lokalne źródło heraldyczne wymieniające ten herb to wspomniane już wcześniej Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, datowane na lata 1464–1480. Autorem tego dzieła jest polski historyk, Jan Długosz. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę.

Дереворит герба: Paprocki B. Herby rycerztwa polskiego. – Kraków: Drukarnia M. Garwólczyka, 1584. – S. 191